Δεν θέλω να με σώσει κανείς τους.

Καθαρά και προκαταβολικά το blog αυτό τάσσεται σκληρά ΑΠΕΝΑΝΤΙ σε οποιαδήποτε ιδέα από αυτές περί Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας ή Κυβέρνησης συνεργασίας δυο (ή τριών) κομάτων κλπ και εναντίον σε κάθε παραλλαγή τέτοιου σεναρίου. 

Οι εκδοχές αυτές, που σημαίνουν σύγκλιση στην κορυφή, χωρίς κοινωνική συμφωνία και λαϊκή αποδοχή, γρήγορα, αξιοποιώντας τον μανδύα της συναίνεσης, θα επιδεινώσουν όλα τα κακά που συμβαίνουν, θα εντείνουν τη λειτουργία αυταρχικών μηχανισμών, ενώ στην πραγματικότητα ο έλεγχος της εξουσίας θα ανήκει σε ακόμη στενότερο πυρήνα της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας συμφερόντων.  

Και μη μας μπαλαμουτιάζουν ότι αυτά μπορεί να γίνουν (δήθεν) για την πατρίδα, αφού ούτε οι ξένοι τραπεζίτες (δεν) είναι φιλέλληνες (και γενικότερα δεν έχουν φίλους), αλλά και η ντόπια ολιγαρχία δεν έχει πατρίδα. 

Το πρόβλημα δεν είναι ποιός θα κυβερνάει αλλά που θα πάμε. Οικουμενικές, δικομματικές, εθνοσωτήριες κυβερνήσεις και όλα αυτά, θέλουν να σώσουν το σύστημα, θέλουν να σώσουν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, θέλουν να διασφαλίσουν ότι θα έχουν οι δανειστές μας συνομιλητές και καλούς συνεργάτες. Δεν θέλουν να σώσουν την πατρίδα.

Το ΠΑΣΟΚ, μόνο του αποφάσισε να χαράξει αυτό το δρόμο, μόνο του πρέπει να συνεχίσει. Μια χαρά τα πάει. Ο Παπανδρέου είναι ο μοναδικός γνήσιος αριστερός. Έχει καταφέρει να κάνει την αποκαλούμενη αριστερά 30% σε δυο χρόνια. Άλλον ένα χρόνο αν τον αφήσουμε μπορεί να την κάνει και 40%. 

Καταψηφίζω επί της αρχής.

Γενικά γιά το 42%.

Πρώτα (ως προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ) το καταργούμε

και μετά,
(για λόγους οικονομίας)

με πραγματική και ειλικρινή διάθεση - που είμαστε αποφασισμένοι να την αποδείξουμε - για συναντίληψη, συναπόφαση και συνάντηση διαφορετικών πολιτικών απόψεων, διαπραγματευόμαστε την επαναφορά του...

Δεν εξυπηρετούν όμως όλα αυτά την γνησιότερη έκφραση των πραγματικών συσχετισμών δυνάμεων σε μιά πόλη ή σε μιά περιφέρεια. Ούτε εξυπηρετούν τοπικές συναινέσεις και συνεργασίες σε βάση προγραμματικής συνάφειας. Ούτε βοηθούν την αναλογικότητα του συστήματος. Και ένα μέρος από την υποτιθέμενη "οικονομία" που θα παράγει, θα ξοδευτεί σε πρόσθετα έντυπα και χαρτζηλικώματα από τον πρώτο γύρο, προκειμένου να γίνει το 38, 39, (%) 42%+1
Χμμμ..

Και προτείνω επίσης, να εφαρμοστεί για αυτήν την οικονομική χρήση (ή και να πάγιωθεί οριστικώς ως μόνιμο σύστημα για τις συναλλαγές από εδώ και μπρος) ότι οι δανειολήπτες αρκεί να πληρώσουν το 42% του υπολοίπου ανεξόφλητου κεφαλαίου, προκειμένου για να σωθεί αυτή τη φορά όχι η υποτιθέμενη αλλά η πραγματική οικονομία.
Χμμμ..
Είναι και αυτό δίκαιο και νομίζω πολύ εύκολα θα αποκτούσε πανηγυρικά μεγάλη λαϊκή υποστήριξη και συναίνεση.